Stanisław Michoński

Crew: Soliści

Do zespołu Opery Łódzkiej dołączył w  1958 roku, po wcześniejszych udanych występach w Operze Warszawskiej (m.in. Markiz w Traviacie Verdiegoi Zuniga w Carmen Bizeta) i Operetce Łódzkiej (Bal w Savoyu Ábraháma).
Na łódzkiej scenie operowej zadebiutował partią Micha w Sprzedanej narzeczonej  Smetany, w reżyserii Antoniego Majaka.  Od  tego momentu artysta obsadzany był  w spektaklach realizowanych przez  znakomitych reżyserów, jak m.in. Ludwik René, Wiktor Brégy, Lia Rotbaumówna, Leo Nedomansky, Józef Grubowski, a te ważniejsze role to m.in. Bartolo w Cyruliku sewilskim, Mefisto w Fauście, Benoit w Cyganerii, Nirenus w Juliuszu Cezarze, Mateo
we Fra Diavolo.
Stanisław Michoński najlepiej czuł się w rolach charakterystycznych i właśnie w nich tworzył swoje najefektowniejsze kreacje wokalno-aktorskie.
W 1967 roku (20 stycznia) wziął udział w pierwszym łódzkim Kniaziu Igorze Borodina (Skuła) już w Teatrze Wielkim w reżyserii Romana Sykały. W tym teatrze wielokrotnie pełnił także funkcję asystenta reżysera
w realizowanych spektaklach. Wystąpił w kilkudziesięciu tytułach operowych
i operetkowych, z których większość pozostawała na długo w pamięci widzów. Były wśród nich m.in. Król Henryk w Lohengrinie i Herman w Tannhäuserze Wagnera, Faraon w Aidzie Verdiego, Osmin w Uprowadzeniu z seraju Mozarta, Mendoza  w Zaręczynach w klasztorze Prokofiewa, Jowisz w Orfeuszu w piekle Offenbacha i Żupan
w Baronie cygańskim Straussa.
Artysta do końca swojej kariery scenicznej pozostał wierny Teatrowi Wielkiemu w Łodzi; tu wystąpił w swoich trzech ostatnich premierach – w Sonacie Belzebuba Bogusławskiego (Rio Bamba) w reżyserii Bogdana Hussakowskiego, w Manru Ignacego Jana Paderewskiego (Jagu) w reżyserii Alicji Dankowskiej
i w 1988 roku – w Tosce Pucciniego (Zakrystian), w reżyserii Klausa Wagnera.